> Bron: https://neuralex.nl/blog/ai-content-labelen
> De EU AI Act verplicht geen algemeen zichtbaar label op alle AI-content. Artikel 50 maakt onderscheid tussen technische markering door aanbieders, deepfakes en AI-teksten over onderwerpen van publiek belang. Een praktisch overzicht — geen juridisch advies.

[Terug naar kennisbank](/blog)

AI Act ·5 september 2026 ·9 min lezen

# Moet je AI-gegenereerde content labelen?

De EU AI Act verplicht geen algemeen zichtbaar label op alle AI-content. Artikel 50 maakt onderscheid tussen technische markering door aanbieders, deepfakes en AI-teksten over onderwerpen van publiek belang. Een praktisch overzicht — geen juridisch advies.

Nee, niet alle AI-gegenereerde content moet verplicht een zichtbaar label krijgen. De EU AI Act maakt onderscheid tussen verschillende soorten content en tussen de aanbieder van het AI-systeem en de organisatie of persoon die de output gebruikt. Vooral bij deepfakes en bepaalde AI-gegenereerde teksten over zaken van publiek belang geldt een expliciete informatieplicht.

Daarnaast moeten aanbieders van AI-systemen die synthetische tekst, beeld, audio of video genereren hun systemen zo inrichten dat de output in beginsel machineleesbaar gemarkeerd en als kunstmatig gegenereerd of gemanipuleerd detecteerbaar is. Dat is iets anders dan onder ieder AI-beeld zichtbaar "gemaakt met AI" zetten. Artikel 50 van de EU AI Act bevat dus geen algemene stickerplicht voor alle AI-content — bredere context over wat er verder al wel en nog niet geldt vind je in ons overzicht [De EU AI Act voor het mkb](/blog/ai-act-voor-het-mkb).

## Wat verplicht artikel 50 van de AI Act?

Artikel 50 maakt grofweg onderscheid tussen de technische verantwoordelijkheid van de aanbieder van een AI-systeem en de transparantieplicht van degene die het systeem daadwerkelijk inzet.

Voor aanbieders van AI-systemen die synthetische tekst, beeld, audio of video genereren, bepaalt artikel 50 lid 2 dat de output machineleesbaar moet kunnen worden gemarkeerd en herkenbaar moet zijn als kunstmatig gegenereerd of gemanipuleerd. De gebruikte techniek moet, voor zover technisch haalbaar, effectief, interoperabel, robuust en betrouwbaar zijn.

Daarbij bestaat een uitzondering voor AI die alleen een ondersteunende functie bij normale bewerking heeft of de ingevoerde gegevens of betekenis daarvan niet wezenlijk verandert. Een AI-functie die bijvoorbeeld alleen ruis verwijdert of een kleine technische correctie uitvoert, valt daardoor niet automatisch in dezelfde categorie als een systeem dat een volledig nieuw beeld genereert.

Voor organisaties die AI-output publiceren — in de AI Act aangeduid als deployers — gelden andere regels.

## Beeld, audio en video: vooral deepfakes zijn relevant

Niet ieder AI-beeld is volgens de AI Act automatisch een deepfake. De verordening definieert een deepfake als met AI gegenereerd of gemanipuleerd beeld-, audio- of videomateriaal dat lijkt op bestaande personen, objecten, plaatsen, entiteiten of gebeurtenissen en ten onrechte authentiek of waarheidsgetrouw kan overkomen.

Gebruik je een AI-systeem om dergelijke content te maken of te manipuleren, dan moet volgens artikel 50 lid 4 worden bekendgemaakt dat deze kunstmatig is gegenereerd of gemanipuleerd.

Denk bijvoorbeeld aan:

-   een realistische video waarin een bestaande bestuurder iets lijkt te zeggen wat nooit is gezegd;
-   een gekloonde stem van een bestaand persoon;
-   een overtuigend AI-beeld van een gebeurtenis die nooit heeft plaatsgevonden.

Voor duidelijk artistieke, creatieve, satirische of fictieve werken geldt een genuanceerdere regeling. Ook daar blijft transparantie relevant, maar de melding mag op een manier worden aangebracht die het bekijken of beleven van het werk niet onnodig verstoort.

## Moet AI-gegenereerde tekst worden gelabeld?

Ook hier geldt geen algemene verplichting.

Artikel 50 lid 4 richt zich specifiek op AI-gegenereerde of gemanipuleerde tekst die wordt gepubliceerd met het doel het publiek te informeren over zaken van publiek belang. In dat geval moet worden vermeld dat de tekst kunstmatig is gegenereerd of gemanipuleerd.

De verordening bevat daarbij een belangrijke uitzondering: die informatieplicht geldt niet wanneer de AI-content een proces van menselijke beoordeling of redactionele controle heeft doorlopen én een natuurlijke persoon of rechtspersoon redactionele verantwoordelijkheid voor de publicatie draagt.

Dat onderscheid is voor bedrijven belangrijk. Een medewerker die AI gebruikt om een eerste versie van een kennisbankartikel te maken, vervolgens bronnen controleert, inhoud herschrijft en namens de organisatie verantwoordelijkheid voor de publicatie neemt, bevindt zich in een andere situatie dan een volledig geautomatiseerd systeem dat zonder menselijke controle honderden nieuwsachtige artikelen publiceert.

De vraag is dus niet alleen: "Heeft AI hieraan meegewerkt?" Belangrijker zijn het doel van de publicatie, de mate van menselijke controle en wie uiteindelijk verantwoordelijkheid draagt.

## Een wettelijke plicht is iets anders dan redactioneel beleid

Dat de AI Act geen label verplicht, betekent niet dat een organisatie niets hoeft te zeggen.

Je kunt er redactioneel voor kiezen om AI-gebruik breder bekend te maken. Bijvoorbeeld met een algemene verklaring zoals dat AI wordt gebruikt voor ondersteuning bij onderzoek, vertaling, samenvatting of beeldproductie, terwijl menselijke redacteuren verantwoordelijk blijven voor de uiteindelijke publicatie.

Zo'n keuze kan verstandig zijn vanwege transparantie naar klanten, journalistieke normen, interne governance of sectorspecifieke afspraken. Het is echter belangrijk om zo'n vrijwillig beleid niet te presenteren alsof de AI Act ieder gebruik van generatieve AI verplicht zichtbaar te labelen.

Andersom ontslaat een eigen disclaimer een organisatie niet automatisch van een concrete wettelijke transparantieplicht.

## Metadata, watermerken en herkomstinformatie

Een zichtbaar label is maar één manier om AI-content herkenbaar te maken.

Technisch kun je verschillende lagen combineren:

-   machineleesbare metadata die aangeeft hoe content is ontstaan;
-   zichtbare of onzichtbare watermerken;
-   cryptografisch ondertekende herkomstinformatie;
-   een tekstuele disclaimer bij de publicatie;
-   provenance-systemen die vastleggen welke bewerkingen een bestand heeft ondergaan.

Een bekende aanpak voor die laatste categorie is C2PA. Deze standaard maakt het mogelijk om verifieerbare informatie over de herkomst en bewerkingsgeschiedenis van digitale media aan een bestand te koppelen. C2PA is niet hetzelfde als een wettelijke AI-labelverplichting en bewijst ook niet dat de inhoud van een afbeelding of video "waar" is. Het helpt vooral om de herkomst en bepaalde bewerkingsstappen controleerbaar te maken.

Voor een robuuste architectuur is het verstandig niet uitsluitend op één mechanisme te vertrouwen. Metadata kan bij export of herpublicatie verloren gaan en zichtbare labels kunnen worden weggeknipt. Herkomstinformatie, machineleesbare markering en een voor mensen begrijpelijke melding vullen elkaar daarom aan.

## Wanneer is een zichtbare disclaimer praktisch verstandig?

Een zichtbare melding ligt vooral voor de hand wanneer een gemiddelde bezoeker ten onrechte zou kunnen aannemen dat content echt is. Bijvoorbeeld:

-   "Deze afbeelding is met AI gegenereerd."
-   "Deze video bevat met AI gegenereerde beelden."
-   "De weergegeven stem is synthetisch gegenereerd."

Voor volledig fictieve illustraties waarbij niemand redelijkerwijs verwacht dat het om een echte foto gaat, kan een prominente waarschuwing minder noodzakelijk zijn. Maar bij realistische personen, gebeurtenissen, politieke of maatschappelijke onderwerpen, nieuwsachtige communicatie en materiaal dat als bewijs kan worden opgevat, wordt transparantie veel belangrijker.

Artikel 50 verlangt voor de relevante informatieplichten bovendien dat de informatie duidelijk en onderscheidbaar wordt gegeven, uiterlijk wanneer iemand voor het eerst met het systeem of de betreffende content wordt geconfronteerd. De Commissie heeft in haar actuele richtsnoeren verduidelijkt dat bij deepfakes niet uitsluitend kan worden vertrouwd op verborgen machineleesbare markering.

## Wat zijn de risico's van niet-labelen?

Het eerste risico is juridisch: wanneer artikel 50 daadwerkelijk een transparantieplicht oplegt, kan het ontbreken van de vereiste melding leiden tot handhaving onder de AI Act.

Daarnaast bestaan praktische risico's. Realistische AI-content zonder duidelijke context kan gebruikers misleiden, reputatieschade veroorzaken of twijfel creëren over andere content van dezelfde organisatie. Bij een geschil kan bovendien relevant worden of aantoonbaar is hoe materiaal tot stand is gekomen en welke menselijke controle heeft plaatsgevonden.

Voor publieke instellingen, juridische organisaties en bedrijven die over maatschappelijke onderwerpen publiceren, is daarom niet alleen het uiteindelijke label belangrijk. Ook een intern proces voor herkomst, redactionele goedkeuring en logging is verstandig.

## Veelgestelde vragen

**Moet elk AI-gegenereerd beeld volgens de AI Act een zichtbaar label krijgen?** Nee. Artikel 50 bevat geen algemene verplichting om elk AI-beeld zichtbaar te labelen. Voor aanbieders geldt onder voorwaarden een technische markeerplicht; voor deployers geldt onder meer een openbaarmakingsplicht bij content die als deepfake kwalificeert.

**Moet een door ChatGPT geschreven artikel worden gelabeld?** Niet automatisch. Voor tekst richt artikel 50 lid 4 zich op AI-gegenereerde of gemanipuleerde publicaties over zaken van publiek belang. Er geldt bovendien een uitzondering wanneer menselijke beoordeling of redactionele controle heeft plaatsgevonden en een persoon of organisatie redactionele verantwoordelijkheid draagt.

**Is C2PA voldoende om aan de AI Act te voldoen?** Niet automatisch. C2PA kan nuttig zijn voor machineleesbare en verifieerbare herkomstinformatie, maar de concrete transparantieplicht hangt af van de toepassing en de rol van de organisatie. Bij bijvoorbeeld deepfakes kan daarnaast een voor mensen duidelijke melding nodig zijn.

Praktisch komt het neer op drie vragen: wat voor content genereer je, kan die content ten onrechte als authentiek worden gezien, en wie controleert en publiceert haar? Richt daarnaast je technische keten zo in dat herkomstinformatie niet bij iedere export verdwijnt en leg vast wanneer menselijke redactionele controle plaatsvindt. De regels van artikel 50 gelden sinds 2 augustus 2026 en moeten altijd worden beoordeeld in de context van de concrete toepassing. Neuralex geeft geen juridisch advies: laat je juridisch toetsen.

Techniek, geen juridisch advies

## Weten hoe artikel 50 op jouw content van toepassing is?

Wij brengen in kaart welke AI-systemen en content jouw organisatie gebruikt en publiceert, en waar een transparantie- of markeerplicht relevant kan zijn. De juridische toetsing laten we aan jouw adviseur.

[Lees artikel 50 uitgelegd](/blog/artikel-50-uitgelegd) [Stel je vraag](/contact)

---
Volledige (opgemaakte) versie: https://neuralex.nl/blog/ai-content-labelen